Ne kadarda sessiz kalmışım uzunca zamanlar dilimi yutmuş gibi… uyuduğumda başım önümde, ellerim masamda çalan şarkıya eşlik ediyordum. Değişmemiş pekte bir şey sanırım ondan susmuşum.

Çok uzun zamanlar geçti yine susuyorum bu sadece kendi halinelik, bir çaba değil sessizliği silmek için. Olsa da silinmiyor ya insanın içinde büyüyen sessizlik, boşluk. Yavaşça büyüdüm galiba etrafımla. Daha da suskun daha da karmaşık, daha da düşünceli, çaba hem içimde hem de dış dünyada boğuşmaktayım, öğrenmekle savaşmaktayım sanırım… pek bir şeyler değişmemiş demekki hala buradayım odamdayım, dışarıdan yine mahallenin çocuklarının sesleri kulağımda pencerem açık serin odam, terli alnım.

Bir şeyleri değiştirmenin tam başındayım sanırım, ben hazırım… bekliyorum…